Właściwe ustawienie kątów natarcia skrzydeł i stateczników, oraz kąty odchylenia osi silnika mają decydujący wpływ na właściwości lotne modelu. Dlatego warto poświęcić im sporo uwagi. Przedstawiamy, jak to zrobić używając prostych, ale dokładnych przyrządów, które można łatwo wykonać we własnym zakresie.

Zacząć należy od wyznaczenia osi podłużnej kadłuba. Sprawa jest prosta jeżeli jest na kadłubie jakaś płaszczyzna do niej równoległa, jak np. podstawa kabiny w modelu Vivat.

Gorzej, jeśli takiej płaszczyzny nie ma tak jak np. w Prestige.

Najłatwiej wtedy wywiercić dwa otwory w bokach kadłuba, dokładnie na jego osi i przygotować płaskownik aluminiowy ze szpilkami, który po osadzeniu w otworach taką płaszczyznę stworzy.

Płaszczyzna ta będzie bazą, czyli poziomem zerowym do którego będziemy odnosili wszystkie następne pomiary.

Do mierzenia najlepiej użyć przyrządu wykonanego tak jak na zdjęciu:

Przyrząd ustawiamy na płaskowniku (model musi być ustawiony pewnie na podstawce i mniej więcej poziomo), po czym skalę ustawiamy na zero.

Następnie na skrzydło zakładamy kolejny płaskownik z uchwytami i usawiamy na nim przyrząd. Na skali odczytujemy bezpośrednio kąt zaklinowania skrzydła.

Następnie te same czynności powtarzamy dla drugiego skrzydła, oraz dla obu połówek statecznika.

Oczywiście pomiary powtarzamy wielokrotnie, dla pewności. Ważne jest by model był dobrze podparty, tak by nie uginał się pod ciężarem przyrządów.

Pomiar pochylenia osi silnika wykonujemy zakładając zamiast śmigła profil aluminiowy.

Do pomiaru kąta góra-dół, bazą nadal jest oś kadłuba. Jedyna różnica to, że korzystamy nie z podstawy przyrządu, a z jego krawędzi do niej prostopadłej.

Do pomiaru odchylenia silnika w bok kładziemy kadłub na boku, a jako bazę wykorzystujemy rurę łączącą skrzydła.

W trakcie wykonywania pomiarów trzeba je notować bądź w formie „papierowej” bądź w postaci pliku. To drugie rozwiązanie jest korzystniejsze, bo umożliwia łatwe wprowadzanie poprawek np. po regulacjach modelu w locie.